spodnie robocze, okulary ochronne, rękawice spawalnicze, odzież robocza - AVEON

Odzież robocza i ochronna

ODZIEŻ OCHRONNA

Odzież ochronna, zgodnie z nomenklaturą PN, jest to odzież okrywająca lub zastępująca odzież osobistą, chroniąca przed określonymi zagrożeniami; wymaga odpowiednich certyfikatów bezpieczeństwa. Należy ją stosować przy konkretnych pracach, gdzie istnieją zagrożenie zranienia ciała lub przeniknięcia przez skórę szkodliwych czynników. Szczególne niebezpieczeństwo stanowi wysoka lub niska temperatura, ogień, niebezpieczne substancje chemiczne, prąd elektryczny, wilgoć, słaba widoczność, zagrożenie mechaniczne, biologiczne itp. Poszczególne rodzaje odzieży są zaprojektowane jako ochrona przed zagrożeniami występującymi w określonych warunkach pracy.

Do odzieży ochronnej nie należą ubrania przeznaczone dla pracowników wykonujących prace, podczas których grozi mocne zabrudzenie się nieszkodliwymi dla życia i zdrowia substancjami, przyspieszone niszczenie odzieży, jak również wymaga się specjalnej czystości wytwarzanego wyrobu. Taka odzież zaliczana jest do odzieży roboczej, nie podlegającej obowiązkowej certyfikacji.
Ze względu na to, jakie części ciała chroni dane ubranie, odzież ochronną dzieli się na:
odzież ochraniającą tułów (komplety ubrań - bluza i spodnie, kombinezony, fartuchy, kurtki, płaszcze, bezrękawniki i in.),
odzież chroniąca części tułowia (np. ochraniacze klatki piersiowej, barku, przedramienia itd.)
nakrycia głowy (np. kaptury, berety, czapki i in.)
Właściwości ochronne odzieży stanowią przede wszystkim cechy materiałów, z których odzież jest wykonana.

Odzież ochronna dla pracowników narażonych na działanie czynników gorących
(PN-EN 531)
Odzież ochronna niepalna / trudnopalna wg PN-EN 531 przeznaczona jest dla pracowników narażonych na działanie wysokiej temperatury (z wyłączeniem strażaków i spawaczy) w krótkim czasie. Czynnikami gorącymi mogą być: płomień, ciepło konwekcyjne, promieniowanie cieplne, rozpryski stopionego metalu, gorące przedmioty, iskry itp. Czas palenia odzieży niepalnej powinien być mniejszy od 2 sekund. Ubranie takie musi być odpowiednio oznakowane i posiadać klasę ochrony oraz instrukcję użytkowania.

Odzież ochronna dla spawaczy i osób wykonujących zawody pokrewne
(PN-EN 470-1)
Odzież stosowana podczas prac spawalniczych oraz w warunkach, gdzie nie można uniknąć odprysków, ma chronić przed kroplami stopionego metalu, krótkotrwałym działaniem płomienia oraz promieniowaniem ultrafioletowym. Można ją użytkować w sposób ciągły przez 8 godzin. Ubrania wykonane są zwykle z tkanin impregnowanych przeciwpalnie, o odpowiednich właściwościach dielektrycznych oraz odporności na działanie drobnych rozprysków płynnego metalu. Często stosowane przez spawaczy są również specjalne skórzane fartuchy i ochrony poszczególnych części ciała - tułowia, szyi, nóg i ramion. Ubrania dla spawaczy nie powinny mieć kieszeni, a jeśli już je mają - muszą to być kieszenie wewnętrzne lub kryte klapką, całkowicie zakrywającą wlot kieszeni. Konieczne jest odpowiednie oznakowanie oraz instrukcja użytkowania odzieży ochronnej dla spawaczy.
Użytkowanie odzieży ochronnej dla spawaczy wymaga szczególnej dbałości o właściwe jej stosowanie. Odzież może wykazywać mniejsze właściwości ochronne, gdy jest zanieczyszczona substancjami palnymi, zmoczona lub zawilgocona.

Odzież chemoochronna
(PN-EN 466, PN-EN 467, PN-P-04987)
Odzież chemoodporna ma za zadanie zapewnić ochronę skóry pracownika przed kontaktem ze szkodliwymi substancjami chemicznymi: kwasami, zasadami, ługami, olejami, lakierami itp. Są to często zagrożenia bardzo poważne, mogące spowodować trwałe uszkodzenie ciała lub śmierć. Zapewnia ona ochronę przed chemikaliami w różnych formach: gazów, cieczy, oparów i pyłów. Przy doborze odzieży chemoochronnej należy wziąć pod uwagę rodzaj szkodliwego czynnika chemicznego, jego stężenie oraz intensywność działania. Odzież do użytku krótkotrwałego (jednorazowego) produkowana jest z włóknin i folii, natomiast ubrania do użytku długotrwałego z tkanin powlekanych i impregnowanych.

Odzież chroniąca przed czynnikami atmosferycznymi
(PN-EN 343)
Jest to najczęściej odzież przeciwdeszczowa, przeznaczona dla pracowników pracujących w przestrzeni otwartej (pracownicy budownictwa, służby porządkowe i komunalne, pracujący przy naprawach dróg i torowisk, rolnicy, rybacy itd.). Ubrania te podzielono na kilka klas, w zależności od ich nieprzemakalności i stopnia wentylacji.
Klasa I - najniższa - przeznaczona jest dla pracowników nie narażonych na intensywne opady i niedługo przebywających na otwartej przestrzeni. Do prac, podczas których pracownik narażony jest na intensywne opady, przeznaczona jest odzież klasy II, chroniąca przed wodą, ale również przed parą wodną, co uniemożliwia "oddychanie" skóry, a tym samym znacznie zmniejsza komfort użytkowania.
Ostatnio pojawiły się wodoszczelne tkaniny paroprzepuszczalne, dzięki którym ubrania uzyskały lepszą wentylację. Odzież wodoochronna klasy III charakteryzuje się najlepszą nieprzemakalnością i wentylacją. Materiały stosowane do produkcji odzieży wodoochronnej są specjalnie impregnowane, powlekane PCW, kauczukiem bądź poliuretanem. Stosuje się też specjalne paroprzepuszczalne laminaty i mikrowłókna, umożliwiające "oddychanie" ubrania.

Odzież ostrzegawcza
(PN-EN 471)
Odzież ostrzegawcza jest przeznaczona do stosowania w warunkach, w których konieczne jest wizualne sygnalizowanie obecności osoby (zagrożenie związane z potrąceniem, zgnieceniem bądź uderzeniem przez poruszające się maszyny, kierowane przez człowieka - samochody, wózki widłowe, dźwigi, suwnice i in.). Z uwagi na fakt, że maszyny charakteryzują się dużą masą i energią, nie jest możliwe stosowanie skutecznych ochron, chroniących bezpośrednio przed urazem. Odzież ostrzegawcza ma za zadanie zapobiegać wypadkom poprzez swoją widoczność. Służą do tego przede wszystkim odpowiednie materiały odblaskowe, opasujące poziomo tors, rękawy i nogawki pracownika. Pasy odblaskowe naszywane są na tło o barwie fluorescencyjnej: żółtej, pomarańczowej lub czerwonej. Odzież ostrzegawcza dzieli się na 3 klasy pod względem minimalnej powierzchni ww. materiałów. Ubrania te, pod wpływem prania i światła, tracą po pewnym czasie swoje właściwości ochronne. Zabrudzone - nie zapewniają odpowiedniej widoczności. Dlatego użytkownicy muszą przestrzegać instrukcji użytkowania i warunków konserwacji.

ODZIEŻ ROBOCZA

Odzieżą roboczą, zgodnie z nomenklaturą PN, określa się odzież zabezpieczającą lub zastępującą odzież własną pracownika w warunkach, w których nie występują czynniki szkodliwe dla zdrowia, dostosowana do wykonywanej pracy. Do odzieży roboczej zaliczana jest również odzież tzw. zawodowa (branżowa), charakterystyczna dla konkretnych branż, np. odzież dla gastronomii, służby zdrowia, hotelarstwa itp. Odzież robocza występuje w wersji nieocieplanej oraz ocieplanej, ze wzmocnieniami miejsc szczególnie narażonych na uszkodzenia mechaniczne. Odzież robocza wykonywana jest z różnych materiałów, najczęściej bawełny lub mieszanek tworzyw sztucznych z bawełną.

Bawełna (drelichy)
Tkanina naturalna o różnej gramaturze i bardzo dobrych właściwościach użytkowania. Drelichy stosowane są w wielu branżach i gałęziach przemysłu. Doskonale przepuszczają powietrze. Bawełna stanowi składnik wielu "mieszanek", stosowanych w produkcji odzieży roboczej i ochronnej.

Mieszanki bawełniano-poliestrowe i bawełniano-poliamidowe
Tkaniny tzw. nowej generacji, składające się z bawełny i włókien poliestrowych bądź poliamidowych, charakteryzujące się zwiększoną odpornością na uszkodzenia mechaniczne. Świetny materiał na uniwersalną odzież roboczą o zwiększonej wytrzymałości i trwałości, odpowiedni nawet w trudnych warunkach pracy. Struktura tej tkaniny, dzięki gęstemu splotowi, stanowi bardzo dobrą ochronę przed drobnymi zanieczyszczeniami i brudami, a tym samym ułatwia pranie. Do tkanin bawełniano-poliestrowych należą np.: elanobawełna, Klopman Indestrucible, KG i inne.
Tkaniną bawełniano-poliamidową jest np. beavernylon, który dzięki specjalnej apreturze odznacza się właściwościami wodo- i olejoodpornymi. Warstwa zewnętrzna materiału składa się głównie z poliamidu, natomiast warstwa wewnętrzna z bawełny. Taka struktura materiału dodatkowo zwiększa odporność na zabrudzenia, jednocześnie zapewnia użytkownikowi komfort noszenia odzieży. Specjalne właściwości i struktura takich mieszanek sprawiają, że nadają się do użytkowania w środowisku wilgotnym.

Inne tkaniny, stosowane do wyrobu odzieży roboczej: płótno, stylon, flanela, ortalion, polar, torlen i in.

NADRUKI

Coraz więcej firm wyróżnia ubrania robocze swoimi własnymi oznaczeniami (logo, nazwa firmy, nazwisko użytkownika, kodowanie). Istnieje wiele możliwości wyboru kolorów i technik nadruku: sitodruk, flok, transfer, haft.

WIELKOŚĆ ODZIEŻY ROBOCZEJ I OCHRONNEJ
Odzież robocza i ochronna powinna być odpowiednio oznakowana pod względem wielkości. Wymiary użytkownika podaje się w centymetrach. Poszczególny rodzaj odzieży wymaga odpowiednich wymiarów (wzrost, obwód klatki piersiowej, talii itd.). Podstawowe (minimalne) wymagania przedstawia tabela.

Przedziały wymiarów wzrostu oraz obwodów klatki piersiowej i talii określa norma PN-EN 340. Przedziały te można stosować w przeróżnych kombinacjach.
W powszechnym użytku stosowane są standardowe wymiary, przedstawione w poniższej tabeli. Dotyczy to odzieży produkowanej seryjnie. Odzież dla pracowników o wymiarach nietypowych szyta jest z reguły na specjalne zamówienie.